Hoe is het om in corona-tijd te verhuizen? Dit is mijn verhaal

“Maar wat als het straks niet door kan gaan? Dan ga ik echt huilen.” Een zin die ik voor onze verhuizing vaak heb uitgesproken. Want heel eerlijk: ik vond het best wel spannend allemaal. Wat als alles helemaal stil komt te liggen en we de verhuizing moeten uitstellen? Ik kijk er al dik vier maanden naar uit. Ik wil dat huis in!

Eind december kocht ik met m’n vriend een huis. Ons huis. Een mijlpaal in m’n leven, want het is niet alleen het eerste huis dat ik koop, maar ik ga ook nog ‘s de twee liefste huisgenoten ooit verlaten voor een écht volwassen leven (althans, dat is hoe ik het zie). En toen kwam corona.

Enthousiasme werd twijfel

Een huis kopen is niet niks. En zeker niet als je voor het eerst gaat samenwonen en je woning met vrienden (ik woonde nog ‘op kamers’) inruilt voor een volwassen variant.

Nu ben ik van nature al best wel ongeduldig aangelegd, maar die vier maanden wachten tot we erin konden trekken waren voor m’n geduld echt de hel.

Ik was zó enthousiast en kon ook niet ophouden met praten over het huis. Als ik nergens aan dacht, dacht ik aan het huis en zodra ik aan het huis dacht, dacht ik nergens anders meer aan. Je begrijpt: dat was echt een brain fuck voor m’n hersenen.

En toen brak corona uit in Nederland. Eerst legde ik nog niet direct de link met de verhuizing, maar toen de quarantaine werd uitgeroepen gingen m’n hersenen weer lekker aan de slag: “Wat als het allemaal niet doorgaat? Wat als we er pas later in kunnen? Ik heb m’n huidige huur al opgezegd! Moet ik dan weer bij m’n ouders intrekken?! Kill me now…

Maak je niet gek

Maar al snel bleek dat ik alleen mezelf gek aan het maken was en de huizenmarkt z’n activiteiten gewoonweg doorzette. Bezichtigingen gaan gewoon door en zo ook de sleuteloverdrachten van al gekochte huizen.

Stiekem kon het ook niet anders (iedereen wil natuurlijk gewoon geld verdienen), maar toch maakte ik mezelf lekker gek. Hoe dan ook: de overdracht stond gepland en begin april konden we tekenen!

Tekenen op afstand

En eindelijk was het de dag. Om half 10 waren m’n vriend en ik bij de notaris voor het tekenmoment. Een moment waar normaal gesproken de verkoper en makelaar ook bij aanwezig zijn, maar wat nu alleen met de notaris plaatsvond.

Op gepaste afstand (lees: zo’n vier meter tafel tussen ons in) las de notaris onze koopovereenkomst voor en konden we ondertekenen. Iets wat in mijn ogen een memorabel ding zou zijn inclusief foto’s, maar in de praktijk eigenlijk super saai is.

En het raarste van allemaal: we kregen aan het einde van de ‘deal’ geen hand van de notaris. Alsof het stiekem een neppe overeenkomst was en we het allemaal voor spek en bonen deden. Maar ach, als dat het ergste is?

Verven maar!

Na het tekenen van de koopovereenkomst konden we de sleutel ophalen en raceden we door naar het huis. We konden erin! Binnen no-time stond ook ons ingeplande verfteam (van twee man) op de stoep en konden we aan de slag.

Want yes, waar we normaalgesproken met zes man tegelijk zouden kunnen verven, moesten we nu onze hulp verdelen en in tijdsloten opdelen. Dat werkte achteraf perfect, maar was toch een beetje gek om te doen.

En het allerergste is misschien wel dat tijdens het verven en schoonmaken de regels ook verslappen. Je bent zo lekker bezig met klussen dat je ineens wel heel dicht naast elkaar staat en na een paar seconden pas beseft dat dat nu even niet de bedoeling is.

Ondanks de tijdsloten verliep alles super soepel en snel en waren we na twee dagen klaar met verven (daarnaast hoefden we ook maar 65 m2 te voorzien van een likje).

Verhuizen? Hier bestel je de leukste verhuiskaarten (en dit schrijf je erop)

Lood- en loodzwaar

En toen werden op vrijdag de tafel en de bank geleverd die we via Weber & Van Rijn hebben gekocht. Een tweedehands meubelwinkel die de meubels bij ons aan huis bezorgde. Vanwege het virus vertelden ze dat ze niet meer in de woonkamer bezorgden, maar tot aan de drempel (net zoals Coolblue en alle andere bezorgpartijen).

We slikten even, want we hadden een marmeren tafel besteld die echt lood- en loodzwaar was. “Heb je geen vrienden die je kunnen helpen?” vroeg Weber aan m’n vriend. “Ehm, niet hier op dit moment nee… Maar ik roep m’n vriendin wel.” Weber zag m’n kippenarmpjes en zei: “Oké, ik help wel.”

En zo geschiedde dat we nu de mooiste bank en tafel ever in ons huis hebben staan en ik hiervoor geen vin heb hoeven te verroeren. Dat heb ik weer goed aangepakt, al zeg ik het zelf.

Fijne afleiding

Waar het verhuizen in corona-tijd in eerste instantie allemaal een beetje onzeker leek, waren dat achteraf zorgen voor niks. Alles verliep soepel en kon gewoon doorgaan.

Daarnaast had ik die week een week vrij genomen voor de verhuizing, wat stiekem ook wel heel relaxt was. Thuiswerken is in zekere zin fijn, maar de afleiding van de hele corona-werk-situatie was precies wat ik na drie weken quarantaine nodig had. En wat ervoor zorgde dat m’n motivatie na de verhuizing weer helemaal terug was!

Veel bezoek

Eén ding wat ik wel lastig vind aan alles, is dat ik het huis zó graag aan mensen wil laten zien. Te pas en te onpas roep ik: kom gewoon even langs voor een koffietje!

En te pas en te onpas gaan vrienden daarop in en droppen ze even langs om een kijkje te nemen. Allemaal in kleine groepen en op gepaste afstand, maar toch; dit is éigenlijk niet de bedoeling.

The big plus

En het grote voordeel? Er is geen betere reden dan dit om m’n net gloednieuw ingerichte en strak geverfde huis niét te laten verwoesten door een housewarming waar iedereen met z’n vieze schoenzolen over de houten vloer heen dendert en z’n glas wijn over de nieuwe bank heen kiepert.

Onder het mom van corona stellen we die housewarming wel uit naar over een paar maanden (lees: over een tijdje hoor je daar iemand meer over en laten we die housewarming absoluut doodbloeden).

Anyway, er is voor mij op dit moment geen fijner huis om 24/7 te moeten zijn en ik hoop dat dit voor jou ook zo voelt. Stay safe, stay healthy, stay home.

Ga jij verhuizen binnenkort?

Reageer op artikel:
Hoe is het om in corona-tijd te verhuizen? Dit is mijn verhaal
Sluiten